Στην ιατρική βιβλιογραφία αναφέρονται δεκάδες καλοήθεις και κακοήθεις δερματικές βλάβες πολλές των οποίων θα καταλήξουν στον πλαστικό χειρουργό για αφαίρεση και βιοψία .Στην καθημερινή πράξη της πλαστικής χειρουργικής αντιμετωπίζονται κυρίως τριών ειδών βλάβες για τις οποίες είναι επιβεβλημένη η αφαίρεση και η βιοψία.
Πρόκειται για την "καλοηθέστερη" κακοήθεια του δέρματος. Εμφανίζεται κυρίως στην κεφαλή και επεκτείνεται τοπικά χωρίς να δίνει μεταστάσεις σε λεμφαδένες η απομακρυσμένα όργανα. Στην χειρότερη περίπτωση μπορεί να προκαλέσει παραμορφώσεις της περιοχής που βρίσκεται. Εάν η αφαίρεσή του γίνει σε ευρέως υγιή όρια ,θεωρείται θεραπευμένος. Κατά κανόνα δεν απαιτείται συμπληρωματική θεραπεία.
Είναι σαφώς επιθετικότερο του προηγουμένου προκαλεί τοπικές καταστροφές και μπορεί να δώσει μεταστάσεις στους πλησιέστερους λεμφαδένες αλλά και σε απομακρυσμένα όργανα επί ατόμων με ανοσοκαταστολή. Η αντιμετώπιση του είναι πιό ριζική με ευρεία εκτομή και πιθανόν λεμφαδενικό καθαρισμό, διότι συχνά υποτροπιάζει. Εάν ιστολογικά διαπιστωθεί μεγάλη επιθετικότης μπορεί να απαιτηθεί συμπληρωματική θεραπεία.
Είναι η κακοηθέστερη μορφή καρκίνου του δέρματος και μπορεί να αποβεί μοιραία για την ζωή του ανθρώπου. Είναι ιδιαίτερα ύπουλο διότι στα αρχικά στάδια δεν διαφέρει απο μία ελιά(σπίλο) που περνά απαρατήρητη. Κάθε σπίλος που αλλάζει χαρακτηριστικά όπως, χρώμα, σχήμα, περίγραμμα, μέγεθος και υφή είναι δυνητικά επικίνδυνος. Μπορεί να εντοπιστεί σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος και να δώσει μεταστάσεις σε λεμφαδένες και απομακρυσμένα όργανα. Εάν αντιμετωπιστεί εγκαίρως χειρουργικά ,η ίαση είναι πλήρης. Συνιστάται σε άτομα με πολλούς σπίλους (ελιές) να υποβάλλονται σε συστηματικούς ελέγχους και χαρτογράφηση από δερματολόγο για την καταγραφή όλων αυτών των βλαβών . Η θεραπεία του μελανώματος είναι χειρουργική ,και μπορεί αυτή να συνοδεύεται απο λεμφαδενικό καθαρισμό όπως και χημειοθεραπεία.