Ο καρκίνος του μαστού είναι ο πρώτος σε επίπτωση στον γυναικείο πληθυσμό. Αν και η συχνότητά του τείνει αυξανόμενη τα τελευταία χρόνια, οι σύγχρονες διαγνωστικές δυνατότητες επιτρέπουν την εγκαιρη διάγνωση με συνέπεια όλο και λιγότερο ακρωτηριαστικές επεμβάσεις δηλαδή επεμβάσεις διατήρησης του μαστού. Η προεγχειρητική συνεργασία της ογκολογικής ομάδας (χειρουργός ογκολόγος, πλαστικός χειρουργός, ακτινοθεραπευτής και χημειοθεραπευτής) και ο ακριβής προγραμματισμός της επέμβασης θα βοηθήσουν την ασθενή να ανταπεξέλθει το πρόβλημά της όσο γίνεται ανώδυνα, με το λιγότερο δυνατό ψυχολογικό κόστος και την απώλεια της αυτοεκτίμησης λόγω του ακρωτηριασμένου μαστού.
Οι σύγχρονες τεχνικές χωρίζονται σε τρεις κύριες κατηγορίες.
Η πρώτη εφαρμόζεται σε περιπτώσεις μικρών όγκων του μαστού. Ο προεγχειρητικός σχεδιασμός γίνεται έτσι ώστε να προκύψει ένας μικρότερος μεν αλλά αισθητικά αποδεκτός μαστός. Συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις γίνεται και διόρθωση του υγιούς μαστού προκειμένου να υπάρξει συμμετρία.
Η δεύτερη χρησιμοποιεί για την αποκατάσταση του ελλείποντος μαστού ενθέματα σιλικόνης.
Η τρίτη χρησιμοποιεί αυτόλογους ιστούς (δέρμα ,λίπος και μυς) από το ίδιο το σώμα της γυναίκας προκειμένου να δημιουργήσει μαστό απο "φυσικά υλικά". Μπορεί βέβαια να γίνει και συνδυασμός των δύο μεθόδων.
Tο αν θα γίνει αποκατάσταση του μαστού, το πότε ,και η επιλογή της μεθόδου εξαρτάται απο πολλούς παράγοντες οι οποίοι είναι οι εξής:
TRAM
( Transverse Rectus Abdominis Muscle flap)
DIEP
(Deep Inferior Epigastric Perforator flap)
Οι δύο αυτοί κρημνοί αποτελούν παραλλαγή του ιδίου θέματος δηλαδή την χρησιμοποίηση του τμήματος των κοιλιακών τοιχωμάτων που βρίσκεται μεταξύ ομφαλού και εφηβαίου για την δημιουργία του νέου μαστού. Στην πράξη είναι το τμήμα που αφαιρείται όταν κάνουμε πλαστική κοιλιάς. Ετσι με αυτήν την τεχνική το κέρδος είναι διπλό, αποκατάσταση του μαστού και πλαστική κοιλιάς.
Το τμήμα αυτό της κοιλιάς το οποίο μετακινείται στον θώρακα αγγειώνεται -τροφοδοτείται-από συγκεκριμένα ,μεγάλα αγγεία(αρτηρίες και φλέβες) τα οποία μεταφέρονται μαζί με τον κρημνό με την βοήθεια του ορθού κοιλιακού μυός που χρησιμοποιείται σαν μίσχος. Υπάρχει όμως και περίπτωση ,ο κρημνός με τα αγγεία του να αποκοπούν τελείως από την περιοχή του υπογαστρίου. Στην περίπτωση αυτή ο κρημνός ονομάζεται ελεύθερος αγγειούμενος και η τροφοδοσία, αγγείωσή του, εξασφαλίζεται με μικροχειρουργικές αναστομώσεις (υπό το μικροσκόπιο)στα αγγεία του θώρακα.
Με την μέθοδο αυτή επιτυγχάνεται μαστός απόλυτα φυσικός καθότι αποτελείται απο δέρμα και λίπος. Είναι ενδεδειγμένη στις περιπτώσεις που η κοιλιά είναι χαλαρή, ο υγιής μαστός είναι μεγάλος και πτωτικός και η γυναίκα δεν επιθυμεί παρέμβαση σε αυτόν. Αν και η επέμβαση είναι μία, σε αντίθεση με αυτήν των ενθεμάτων σιλικόνης ,η διάρκειά της είναι μεγάλη, από 4 έως και 8 ώρες εάν γίνει μικροχειρουργικά. Η επιλογή της θα γίνει εφ'όσον τηρούνται μερικοί απο τους παράγοντες που προαναφέρθηκαν.
Οι Pαχιαίοι Kρημνοί
Ο Kρημνός του Πλατέως Ραχιαίου Μυός
Η μέθοδος αυτή βασίζεται στην χρήση τμήματος ενός μυός από την ράχη που ονομάζεται πλατύς ραχιαίος, μαζί με ένα τμήμα δέρματος που τον καλύπτει. Οι ιστοί αυτοί (κρημνός στην ιατρική ορολογία)μεταφέρονται στον θώρακα αγγειούμενοι- τροφοδοτούμενοι -απο έναν αγγειακό μίσχο που πηγάζει απο την μασχάλη. Ετσι ο κρημνός περνά σαν εκκρεμές απο την ράχη στην περιοχή του ελλείποντος μαστού. Επειδή ο όγκος που προσφέρει αυτός ο κρημνός μπορεί να μην είναι επαρκής ,συνδυάζεται συχνά με την τοποθέτηση ενός ενθέματος σιλικόνης. Είναι μέθοδος χωρίς περιορισμούς ,με εξαιρετικά αποτελέσματα, γίνεται σε έναν χειρουργικό χρόνο που είναι μικρότερης διάρκειας απο τους κοιλιακούς κρημνούς. Εχει το μειονέκτημα ότι αφήνει μία ορατή ουλή στην πλάτη.
Η Αποκατάσταση του Συμπλέγματος της Θηλής
Αφού ο νέος μαστός έχει σταθεροποιηθεί σε σχήμα και θέση ,όποια τεχνική και αν έχει χρησιμοποιηθεί, δημιουργείται η νέα θηλή και η άλως (ο σκούρος κύκλος)που την περιβάλλει. Για την θηλή έχουν χρησιμοποιηθεί πολλές τεχνικές με επικρατούσες σήμερα την δημιουργία με μικρούς δερματικούς κρημνούς του νέου μαστού είτε τον δανεισμό τμήματος της ετερόπλευρης θηλής εφ'όσον αυτή είναι μεγάλη και μπορεί να
διαιρεθεί. Γίνεται δηλαδή ένα είδος αυτομεταμόσχευσης. Τέλος η άλως δημιουργείται με δερμοστιξία (tatouage)
Η παρέμβαση στον υγιή μαστό
Χωρίς αυτό να είναι αναγκαίο, χρειάζεται συχνά μια μικρή η μεγάλη παρέμβαση στον υγιή μαστό προκειμένου να πετύχουμε την αισθητική συμμετρία.